Konkordat z 1993 roku, ratyfikowany w 1998, umocowuje uprzywilejowaną pozycję jednego kościoła jako umowa międzynarodowa. Ale większość przywilejów — Fundusz Kościelny, zwolnienia, obecność w instytucjach — da się ruszyć zwykłą ustawą i decyzją budżetową. Razem pokazuje, że świeckości nie trzeba odkładać do renegocjacji ze Stolicą Apostolską.
Artykuł 196 kodeksu karnego przewiduje do dwóch lat więzienia za obrazę uczuć religijnych. W praktyce służył do ścigania artystek, aktywistów i satyryków, a jego granice wyznaczał subiektywny „obrażony”. Razem opowiada się po stronie wolności wypowiedzi i staje w obronie osób ściganych z tego przepisu.
Wolność sumienia obejmuje prawo do wystąpienia ze związku wyznaniowego — apostazji. W praktyce procedura bywała utrudniana, a spór o usunięcie danych z ksiąg parafialnych ciągnął się latami. Razem traktuje realne prawo do apostazji jako część świeckiego państwa: przynależność wyznaniowa ma być wyborem, a nie zapisem, z którego trudno się wypisać.
Katecheza jednego kościoła stoi w planie lekcji szkoły publicznej, opłacana z budżetu, obok dzieci niewierzących i innych wyznań. Poparcie dla tego rozwiązania jest najniższe od 1991 roku. Razem chce wycofać lekcje religii ze szkół i przenieść je poza obowiązkową siatkę godzin — bez ruszania samej wiary w sferze prywatnej.
Fundusz Kościelny powstał w 1950 roku jako tymczasowa rekompensata za znacjonalizowane dobra kościelne. Siedemdziesiąt lat później wciąż istnieje, opłaca składki duchownych i pochłania z budżetu rekordowe kwoty. Razem chce go zlikwidować i zastąpić dobrowolnym podatkiem kościelnym, jaki działa w Niemczech i we Włoszech.
Równe prawa zaczynają się tam, gdzie kończy się przywilej jednego wyznania. Razem chce rozdziału państwa od kościoła: likwidacji Funduszu Kościelnego i przywilejów podatkowych, dobrowolnego podatku kościelnego, wycofania religii ze szkół i prawa opartego na Konstytucji, a nie na doktrynie religijnej. Pokazujemy, jak splot ołtarza z urzędem blokuje równość — z liczbami i źródłami.
